De prachtige vergezichten over het glooiende landschap zijn moeilijk te vangen in een foto. Dus richt ik me maar op het kleine. Het fluitekruid is een echte snackbar voor insecten. Hoeveel verschillende soorten zitten er wel niet op deze bloem?

Oeps, bijna op een wijngaardslak gestapt. Deze joekels zaten vroeger altijd in het bosje bij ons huis, maar ik heb ze in Nederland nooit op andere plekken gezien.

Achter de heg ligt trouwens de wijngaard van ‘Le Coq Frisé’. Toeval?

Ik geniet van het zonnetje en de wind die door mijn haren waait. Net zoals deze akkerdistel.

Het is warm maar het waait heel hard. We zullen niet veel rietvogels zien. Tussen de graslanden en het water wel veel ganzen.

Vanuit de kijkhut hebben we goed zicht op een snackende grutto en een tureluur die op zijn oranje stelten het riet in snelt.

We zien in de verte een groepje lepelaars en er komen regelmatig een paar overvliegen. Zoals dit gespierde exemplaar!

Het schijnt dat de lepelaars die op Schiermonnikoog broeden bij het Jaap Deensgat komen om even wat te eten en in de herfst om zich voor te bereiden op hun lange tocht naar het zuiden.  Blijkbaar biedt het Jaap Deensgat een heerlijk buffet voor waddenvogels.

De Waddenzee is rijk aan voedsel en vogels weten dat! We zien tientallen visdiefjes het water induiken en met kleine visjes in hun snavel ervandoor vliegen. Ook voor trekvogels is het waddengebied een groot buffet. Ze maken hier een tussenstop op weg naar hun overwinteringsgebied in Afrika of naar hun broedgebied in het hoge noorden.

Onderweg zien we in de verte Schiermonnikoog liggen en op de zandplaat ervoor zien we kleine stipjes: zeehonden! We slaan niet rechtsaf de vaargeul naar Schier in maar varen rechtdoor naar Engelsmanplaat, een grote zandbank.

De boot kan redelijk dichtbij komen. Schoenen uit, broekspijpen omhoog. Maar het water komt toch tot boven de knieën en die broek blijft niet droog…

Op de zandplaat genoeg Nature Candy om met mijn camera vast te leggen. Zelfs deze kwallen zien er aantrekkelijk uit.

Bij de laagstaande zon speuren we naar bodemdiertjes: zandwormen, krabbetjes, schelpdieren.

Op de terugweg varen we heel stil langs de rustende zeehonden. Ik tel er wel 120! Wat is de Waddenzee toch prachtig. Een echt Werelderfgoed!

Het is nog heerlijk rustig en de zon schijnt laag door de bomen. Na nog geen kwartiertje wandelen zie ik aan het eind van een pad een hond. Althans dat denk ik even. Ik zie al snel dat het een ree is. Die doodstil staat en ons in de gaten houdt. Ik maak snel een foto en we schuifelen met z’n viertjes dichterbij. De ree komt ook wat dichterbij. Verrassend want meestal sprinten ze er vandoor.

We blijven naar elkaar kijken, het duurt wel enkele minuten. De ree is niet van plan weg te gaan. Uiteindelijk besluiten we een zijpad in te slaan en het dier niet op te jagen. Wat een prachtige ontmoeting was dat!

Een tijdje later, wanneer we weer een bocht omslaan staat er een andere ree op het pad te grazen. Heel dichtbij, nog geen 20 meter. Voordat ik mijn camera heb kunnen scherpstellen is ie er al vandoor gegaan. Zou ik ook doen.

Een dagpauwoog zit heerlijk te genieten in de volle zon. Hij lijkt te zeggen: “It’s a beautiful day. The sun is shining”. Een heerlijke start van de dag!

Misschien hebben we geluk en zien we een wielewaal of zelfs een zeearend. Maar we struikelen vooral over de slakken. Ze zijn massaal tevoorschijn gekomen, slakkenvergaderingen noemt mijn dochter ze. Sommige slakken lijken wel voor me te poseren.

De wolken worden dikker en na een half uurtje begint het te druppelen. Tijd om rechtsomkeert te maken. Als troost worden we beloond met een prachtige regenboog. Zo groot dat hij niet in het scherm van mijn camera past.